Ve Sen…
Adı yoktu,
İçimde saklı kalmış duyguların
Çalınmışlardı bir bir.
Geriye kalan ne varsa,
Yalnızlık besliyordu onları.
Çoğaldıkça onlar kuytu köşelerinde,
Saklamak zorlaşıyordu gözlerden
Belki de bu yüzden,
Üstü örtülü bir neşe alıyordu beni.
Sesini duymak zorlaşıyordu bugünlerde.
Tatlı bir hayal olup sarıyordu benliğimi…
Gökyüzü sarsılıyordu yerinden,
Beyaza bulanıyordu İstanbul
Bense deliler gibi,
Seni bulup çıkarmaya çalışıyordum yüreğimden.
Ve sen,
Kayboluyordun karların altında…
Bugünlerde,
Ben en çok seni arıyordum İstanbul’da.
Hırçın oluyordum,
Deli oluyordum.
Ama aşık olamıyordum yokluğunda
Denizde bir kum tanesiydi ışık,
Gözükmüyordu karanlıkta.
Ve ben,
Şaşırıyordum hàlà,
Yollar hiç bitmezken,
Günlerin geçivermesine telaşla…
Ve sen,
Özlemim…
Ve sen,
Karın ağrılarım oluyordun
Sebebini bilmediğim..
Konuk Yazar: A.
Ve sen,
Özlemim…
Ve sen,
Karın ağrılarım oluyordun
Sebebini bilmediğim..
_____sebebini bilmediğimiz
sebeplendiremediğimizdir aşk !
yoksa;
sebeplendirsek
sebebimiz olacak ..
o zamanda aşk;
aşk olmucak..
yüreğinize sağlık..
sevgilerimle..
biraz şarap biraz müzik ve bolca göz yaşı…birşeyler eksilince en iyi yol arkadaşlarım…
gzll yüregine saglık
İnsan okurken bahar rüzgarlarının esintisini hissediyor birden yüzünde…Gerçekten çok duygulu yüklü olmuş, yüreğine sağlık…
o bahar rüzgarı bugün bana dokundu geçti aklımda kimbilir neler neler canlanıp bitti ve yeni bir şiirin ilk mısraları belirdi…