Uzun Hikaye…

“Writing is one of the most solitary activities in the world. Once every two years, I sit down in front of the computer, gaze out on the unknown sea of my soul, and see a few islands ‘“ideas that have developed and which ripe to be explored. Then I climb into my boat- called The Word ‘“ and set out for the nearest island. On the way, I meet strong currents, knowing that I have drifted away from my chosen course and that the island I was trying to reach is no longer on my horizon.’
The Zahir, Paulo COELHO, Sayfa 71

Aşağıda okuyacağınız yazı yaz başında yazılmıştı. Gece sabahı karşılarken yazmıştım sıkıntıdan. Sadece rahatlamak adına aslında. Sonra sizlerle de paylaşmak gerektiğini düşündüm. Sonra vazgeçtim, sonra tekrar tekrar tekrar… Derken olmadı, bir türlü koyamadım bunu buraya. Bazen çok boş yaşadığımı düşünüyorum hayatı, bazen yaptıklarımda hiçbir anlam bulamıyorum, bazen de buraya birşeyler yazmamı hiç mi hiç anlamıyorum. ama bu sefer belki de son kez bu yazıyı koymam gerektiğini düşünüyorum. Yeri geldi belki de, belki de sevdiğim birilerini kaybettiğimi düşündüm, belki de boş yere birilerin kalbini kırdım.
Bazen geçmişe dönüp gözden geçiriyorum hayatımı. Yaptıklarımı sorguluyorum. “Geçmişten sadece ders çıkarılır’ prensibimden ödün vermeden devam ediyorum. Hatalarımdan dersler çıkarmaya çalışıyorum hepimiz gibi. Geçmişten gelen mektuplarımı okuyorum. O zaman sorduğum soruların bugün cevaplarını arıyorum. Çoğunun cevabını bulamadım hala. Cevabını bulamadıklarımı erteliyorum başka bir zamana, bir cevap bulabilmek umuduyla. Umut işte. Bizi hayata bağlayan da bu değil mi zaten?
the jogger
Kazadan sonra öğrenen herkes geçmiş olsun dileklerini iletti. Burada yazdım ama hayatımda olan kimseye anlatmamayı yeğledim önce. Hatta ailem bile başkalarından öğrendi. Arabanın arıza yaptığını, bu yüzden biraz gecikeceğimizi söyledim. Yalan söylemeyi hiç mi hiç sevmem. Neden mi yalan söyledim? Telaşlansınlar istemedim. Karşılarında sapasağlam dursam bile telaşlanırlardı çünkü. Çünkü çok sevdiğim eniştemi 4 yıl önce bir trafik kazasında kaybettiğimizden beri hassastılar bu konuda. Söyleyemedim.
Bir diğer neden de, algılayamadım yaşadıklarımı. Bu ilk değil, ikinci trafik kazam ve üçüncü ölümden dönüşüm. İlk kazada hata bendeydi. Motosikletin üzerinde hız kavramını o kadar yitirmiştim ki aklımda, bilmediğim bir yolda çakıla kaptırdım. Uzunca bir yolu motosiklet ve yer arasında sürünerek katetmiştim o zaman. Sol kolumda hala taşırım izlerini. Eniştem vardı arkamda en çok da ona üzülmüştüm. Onun hayatını nasıl tehlikeye attığıma inanamamıştım. O gün yola çıkarken ablam dikkat edin dediğinde “en fazla bir yerimizi kırarız’ diye cevap vermiştik eniştemle gülerek. Korkmazdık çünkü. Sonra kaza olduğunda yaralı bir şekilde eve kadar götürmüştüm motosikleti ve eniştemi ellerimi hissetmeden.
İkinci ölümle randevum ilk ciddi randevuydu aslında. Onda kimsenin suçu yoktu. Belki yine ben suçluydum, bilmiyorum, ama benim için dönüm noktası olmuştu. Çünkü ben artık ben olmadım o günden sonra, bambaşka biri olup çıkıvermiştim. Lise sondaydım, sınava iki aydan az kalmıştı. Birden sol tarafıma inen bir ağrıyla kıvrandım, sonra nefessiz kalmanın nasıl birşey olduğunu tattım uzunca bir süre. Acile götürdüler, bir süre sonra bulanık bilincimi tekrar kazandığımda "iyiyim artık, gidelim" dediğimi hatırlıyorum. Sonra doktor "uzan" dedi. Meğer orası ameliyat masammış. Doktor sol göğsümü açarken makasın kemiklerime dokunduğunu, derimin bir kumaş gibi kesildiğini hissettim. Bilincim açıktı zaten. Kestiğini görebiliyordum. Sonra hastanede yattım. Bir süre sonra babam geldi. Onun yüzündeki ağlamaklı ifadeyi gördüğümde “iyiyim baba’ diyebilmiştim. İnanmayan gözlerle baktı bana. Sonradan öğrendim ki doktor yaşama ihtimalimin az olduğunu söylemiş. Yorgun düşmüşüm, uzunca bir süre uyuyakalmışım. Arkadaşlarım okuldan sonra gelip nasılsın dediklerinde Real Madrid ‘“ Galatasaray maçını kaçıracağıma üzülüyorum demiştim. Ölümle dalgamı geçmiştim yine. Tıpkı şimdiki gibi. Detayları yazmak istemiyorum ama en çok da hastaneden çıkmama saatler kala doktorun beni anestezi yapmadan dikmesi yormuştu beni. Doğumgünümde ayrıldım hastaneden. Yeniden aynı günde doğmuştum. Sonra hayatı sorguladım uzunca bir süre -birkaç sene sürdü- hayatımı, anlamını, kaybolup gittim kendi dünyamda. Sonra anlamını hiç kavrayamadığım soruların, anlamını hiç kavrayamadığım cevaplarını aradım bir ilkokul sırasında. "ÖSS…" dediler, "…girmelisin.". Sonra üniversite göründü ufukta. Neyse işte…
Bunları yazmayacaktım aslında. Aslında ben buraya şu an ne düşündüğümü yazacaktım. Hayır, gecenin bu vaktinde sabah gireceğim iş mülakatını da yazmayacaktım. Ben bu saatte hissettiklerimi yazacaktım sadece.
İnsanın hayatında bir kez aşık olduğunu ya da olabildiğini yazacaktım mesela -belki de yanılıyorum, bilmiyorum-. Şu an bilmedikleri kadar çok değer verdiğim insanların varlığından bahsedecektim size.
Hayatta sevgileri ve dostlukları nasıl da kolay harcadığımızdan bahsedecektim. Ben de harcadım, harcandım çünkü, hepimiz gibi, şimdi anlıyorum. Her iki tarafta da oldum, biliyorum. Hepimiz olduk, biliyoruz. Ama yine de bile bile tekrarlıyoruz hataları. Nerden çıktı şimdi bütün bunlar. Yazacaktım aslında içimden geçenleri de toparlayamadım. Olmadı işte, olmadı….

Yatıp uyusam mı ki? Unutmadan, bir de şu sigaraya başladığım güne lanet ediyorum!

29 thoughts on “Uzun Hikaye…

  1. “geçmiş sadece bir önsözdür”

    ölümle benim de randevum omluştu bir kaç defa. aslında sürekli randevu halindeyiz hepimiz. ve onu çok hatırlamalıyız.

  2. bunları anlatmış olman çok güzel.
    bende motorda 320 i gördüm biliyormusun..
    enişten için üzüldüm.

    tekrar ediyorum yazmış olman çok güzel:)


  3. ölümle ilgili söylediklerinize
    katılmamk mümkün değil. Evet, ölüm her an yanımızda. her an bizimle birlikte. Daha önceki ölüm yazımda da bunu söylemiştim zaten. Ama insan bunu her zaman göremiyor işte. İllaki ölümle burun buruna gelmek gerekiyor hatırlamak için belki de. Aslında mezarlıkları ziyaret etmek güzel bu açıdan. Unutmamak için ölümü

  4. aslında ben burada bu kitabın ozetini istiyordum ama buraya girince bir kişinin yazdıklarını okumaya başşadım çok hoşuma gitti yazdıkları ben de yazmaya karar verdim ve yazıyorum kitap çok guzel bir de özetini okumak istedim neden bilmiyom ama bulamadım sonuçta mustafa kutlu çok güzel bir kitap yazmış aşkı için yapmayacağı hiç bişey yok ewt aşk çok güzel bi duygu her insan yaşmalı bunu bence bir kez yaşadım ama ben üzüldüm ve tebrik ediyorum kitabınız çok güzel

  5. kitapla ilgili bir karışıklı oldu sanırım. Uzun hikayenin yazarı ben değilim. hatta öyle ki senin yorumundan sonra böyle bir kitabın varlığından haberim oldu. ‘uzun hikaye’ sadece yazdığım yazılardan biri. adı da bir tesadüf olmuş sanırım. kitabı okumak isteyenler varsa buradan alabilirler.

  6. tarih,destan,hikaye okumaya vakit gerkir bir batman kışır olacagına,bir dirhem öz olsun.Tarih 4 Eylül 2006 degil 22 Aralık 2006 olsun. Birilerinin dünyalar kadar hataları ve kusurları da olsa şeytanlar ile araları düzelmedi düzelemez. onların eliyle acı çekseler,akılları dagılsa gitse de tenleri ve vücutları onları sarmaz. mıknatısların iki zıt kutbu gibi birleşmezler. sanat sanatkarından büyük olmaz başkalarını kandırmaya çalışan ancak kendini kandırmaya çalışır. Ögretmen olsam dersi sevmem, çok konuşan çok bildigini zanneder hataeder. Ültimatonu bilmem türkce olmadıgı gibi dilim de dönmez. Bizden biri de der: keser döner sap döner,gün döner hesap döner.

  7. bence iyi ama o kadar müthiş değil ben büyüyünce yazar olacağım ATATÜRK hakkında romanlar yazacağım sizin kitabınız uzun ama güzel değil…daha uzun hikayeler yazmanızı aynı zamanda anlamlı hikayeler yazmanızı istiorm ..
    NOT: sikkoş hikayeler değiL ;)

  8. arkadaşlar, tekrar belirtmek istiyorum. “UZUN HİKAYE” KİTABINI BEN YAZMADIM. yazımın adıyla onun isminin çakışması sadece bir rastlantı.

  9. Her zaman, elli yıl sonra yaşamıyor olacağımı düşünen birisi olarak yazınızı çok güzel bulmakla beraber maçı izleyip izlemediğinizi de çok merak ettim

  10. ÖLÜM anlamsızlıkların buluştugu anda aslında varlıgın değil ruhun dirilmesi beden anlamsız ruh anlam kazanıyor gerçek hayatakinin tam tersi oluyor yaşarken benden önde tin 2.planda ama ölümle karşılaşan yada ölenler bunu anlar.bende anladım am uygulyamadım buda bir paradoks oldu.
    ölüme susayan kalplerle…….
    yaşamak nedemekse odurmu diyecegimi bilmiyorum ama karmaşa ….

  11. Aslında ben de Murat Kutlu’nun Uzun Hikaye kitabı ile ilgili bir yazı bekliyordum. Ben Türk dili ve edebiyatı bölümünde okuyorum da. Hocamız bu dönem bu kitabı işleyecek. Arkadaşım Uzun Hikaye’de yalnız aşk yok. Aynı zamanda, bir düzene baş kaldırı da var. Adalet aramak, eşitlik istegi ve kasabaların, demir yollarının durumu da anlatılmıştır. Büşra hanım, Uzun Hikaye kitabı hakkındaki degerlendirmelerini yazarsanız sevinirim. Sınavda bana lazım olabilir.

  12. ömrümüzün 20yıldan sonraki dönemi için konuşuyorum ölüm bizi korkutmaya başlar..1 senedir korkuyorum..
    ölüm söylendiği gibi soğuk değil galiba, yaktığına göre çok sıcak..haklısın ölüm hakkında aslında.. ama ölüm biraz saçma biraz inkar edilebilir.. Kabullenmek yalnızca günahsızlara ait galiba.. korkusuzca ölmek bu olsa gerek.. günahsız..

  13. [b]belkı senın gbısı war hayatta ama emın olkı senın kadr yureklısı az sayıda hayatla deılde ölumle olan duellon sasırttı benı ıı dıleklerım senınle yazında cok gusel ama enısten we onun ölumu acı werıcı…[/b]

  14. Hayatımın çok ilginç bir depresyon döneminde karşıma çıkan bir site ve bir yazı…

    Beni şu kısım etkiledi içinde gelenleri yazamamışsın ya hani yazman gerkenleri hep öyle degilmi hayat pekii bilinç altında savaştıgımız bir çok olay bir çok duygu birden alakalı alakasız yerlerde ortaya çıkabiliyor karçımıza

    Bende dostlar harcadım dedigin gibi harcandımda tabiii en kötüsüde bu bence aşk meşk güzel işler kardeşim ama dostun yeri çok farklı bence…

    Bu arada aşk bi kez yaşanmaz nefes aldıkça şiddetleri farklıda olsa aşk yaşarız tutku ile karıştırmamak lazım bu meseleyi…

    Aman neyse gevezeligim tuttu dedim ya depresif dönemlerim diye yazıym dedim bööle anlamsız seyler belkide anlamlı off ne biliym hadi kendinize iyi bakın dostlar…

  15. hepimiz bu feleğin çemberinden geçerken zorlanıyoruz, zor zamanlar geçiriyoruz. hayat bu zaten. hep tuzaklar var yollarda, çukurlar. ovadan ziyade inişli çıkışlı yollar. hayat işte. zor bu yollar.

  16. kıtabı okumadım sadece özetını okudum ama cok hosuma gıttı bırde elınde başka özet bulunduran varsa bana ıletırse memnun olurum acıl odev için…..


  18. yaşarken iyi olabilmeyi,kalbimizi kötülüklerden koruyabilmeyi becerebildiğimiz sürece,günü geldiğinde de ölümü de metanetle karşılayabileceğimize inanıyorum.önemli olan bize verilenleri iyi değerlendirebilmemiz,çünkü ölümden sadece günahı çok olan insanlar korkar…

Comments are closed.