Benim için önemli biriyle konuşurken bana “insan heryerde yaşar” demişti “yeter ki mutlu hissetsin kendini”. Çok basit gelmişti bu cümle. Pekela kime söyleseniz içinden güler bu cümleye. İçerdiği anlam bana da basit gelmişti önce…
Sonra geçenlerde dostlarımla iyi, kötü anılarımız üzerine konuşurken başka bir dünyaya gittim. Yurt dışında çalışmak istiyordum dönünce. Dereyi görmeden paçaları sıvamadım tabiki ama sadece aklımda böyle bir fikir vardı. Uzunca bir süre dönmek de istemiyordum. En az beş yılım geçmeliydi.
O arada onlar konuşurken, eğer gidersem mutlu olamayacağımı hissettim. Gitsem, orada güzel bir iş bulsam, çevre edinsem, yeni arkadaşlarım dahi olsa mutlu olamayacaktım ben. Hep “benden” olanların özlemi kavuracaktı içimi. Orada hayatımı kurunca buraya dönemeyecek, buradan oraya ise aslında hiç gidemeyecektim. Beni taşıyan uçakta kalacaktım hep… Ailemden, sevdiklerimden, gerçek dostlarımdan uzakta olacaktım… Onlar beni dünyada yalnız bırakıp giderken yanlarında olamayacaktım, bir veda bile nasip olmayacaktı. Onlarla gülemeyecektim, eğlenemeycektim, belki "eskiyi" anamaycaktım dost sohbetlerinde, "bir defasında…" diye başlayan cümleler benim dudaklarımdan dökülmeyecekti, sadece dinleyip üzülecektim buralarda olamadığıma. İşten çıkınca alışık olduğum mevsimlerin kokularını alamayacaktım. Vazgeçtim…
Belki dönüşte tekrar düşünürüm gitmeyi, belki de yanılıyorum şimdi.
İnsan heryerde yaşıyor, yeter ki mutlu olsun…