Mevsimler bir yana yıllar bile unutturmuyor bazen sevdiğinizi. Yazının başındaki sözü söyleyen sonra şunu söylüyordu:"…Ben bin kadınla beraber oldum, ama sadece birine ait oldum…" Sözün üzerine düşününce iki açıdan bakıyorum olaya. Önce acıyorum adama nasıl olur da "Seni seviyorum" gibi güzel bir cümleyi insan sevdiğine söyleyemez diye, sonra da boşverip acımaktan vazgeçiyorum sevdiğini bırakıp başkalarıyla olduğu için. Öyle ya madem seviyorsun, neden gidiyorsun?

Bir de geride kalana baktım. "Kalanların ardından"daki müzik kadar hüzün vardı onda. Ne yapsındı ki şimdi, gitmişti geride bırakıp herşeyi. Daha iyi olacaktı giden için belki de ama ya kalan nasıl sabredecekti? Aslında herkes bilirdi ki, giden değil kalan yaşardı zorluğu. Çünkü gidenin hep bir amacı olurdu, kalan ise beklerdi. Zaten o yüzden değilmiydi, bütün şarkıların kalana yazılması. Sabret derdi hep şarkılar… "Sabret, döneceğim"… Dönenler olurdu elbet. Dönmeyenler de… Dönüp de artık başka bir halle dönenler de olurdu tabiki… "Sen gelmez oldun"lar söylenir, beklenirdi gidenlerin ardından. Baharlar gelir buluşulmaz olurdu. Beklenirdi. O da bilirdi, dönmeyecekti.

Bir kış günü arkadaşımla Ankara’da bir kitapçıya girdiğimizde gözüme çok güzel bir kapak ilişmişti. Kapağa bakıp kitabın ne kadar çok şey anlatabileceğini düşünmüştüm. Daha yeni çıkmıştı kitap, belki bir kaç gün önce. Arkadaşıma hediye olarak aldık o kitabı. Haftalar sonra en çok satanlara girdi. Herkes aynı şeyi hissetmişti anlaşılan. Herkes o kitaptaki hüznü görmüştü. Dönen olmuştu da artık dönen giden değildi. Ve "Git kendini çok sevdirmeden" diyordu bekleyen. "Git! Hayatımı altüst etmeden, katilim olmadan, git" diyordu. Öylesine bekliyordu onu uğurladığı tren istasyonunda. Ve hayat devam ediyordu.

Sonbaharın hüznünü, yağmurun saflığını, ilkbaharın neşesini, sevginizin, sizi sevenin kıymetini bilin.. Ola ki bir gün kaybedersiniz onları…Sevme fırsatlarınızı ertelemeyin…