Dün gece yine sebebini bile anlamadan uykusuz geçirdiğim, güneşle beraber yeniden doğup hayata tekrar başladığım bir geceydi (belki de gündüzdü). Bir arkadaşımla konuşurken şiirden bahsettik. Bakmayın aslında ikimiz de şiir okuyan insanlar değil(miş)iz. Ama beğendiğimiz iki ayrı şiiri sizlerle de paylaşmak istedim. İlki hayatı nasıl yaşadığımıza dair Can Yücel’den Gitmek diğeri de Murathan Munganın Yalnız Bir Operası

Yalnız Bir Opera bana hep Necip Fazıl’ın “Beklenen” şiirini hatırlatıyor. Beklenen bekleyenin kıymetini bilse yalnızlık sadece operalarda olurdu sanırım, değil mi?