Sihirli küçük bir hortum ve sabunlu suyla kurduğum dünyalarım vardı küçüklüğümdeki balkonda. Onların o hortumun ucunda başlayıp kimi zaman toprakta, kimi zaman bir ağacın dalında biten hayatlarını izlerdim. Kısaydılar, neşeliydiler ve güneşliydi havaları. Her defasında çok uzun sürmesini dileyerek izler, kısa sürdüklerindeyse üzülüp tekrar denerdim. Kağıttan yaptığım uçaklar gibi havada uzun kalmalarını beklemek bir hataydı belki ama onlar kesinlikle o renksiz uçaklardan daha neşeli ve sevimliydiler. Şimdi o sabun köpükleri gibi kısa ama uçaklar kadar neşesiz insan ilişkilerini görünce elime bir hortum alıp kocaman bir kavanozdaki suyla yaptığım kocaman bir sabun köpüğünün içinde hiç inmemecesine bulutların üstüne çıkasım geliyor.