Memleketimden Manzaralar…
Güzel memleketimde açılışlar vardı geçenlerde. Başbakanın gelişi münasebetiyle de aylardır kullanılan yerleri bile açtı benim belediyem. Sanki hiç kullanamamışız gibi “hayırlı olsun, ne kadar da güzelmiş” dendi. Ben bu kadar saçmalığa alışığım aslında ama bir noktada damarıma bastılar.
Açılışlardan önce konser verildi. Milyarlar verip Özcan Deniz diye bir sanat adamı getirttiler. Posterler asıldı her yere. Belediyemiz bizlere büyük hizmetler getiriyordu da görmüyorduk ya biz, bu yüzden. Onlara da paralar harcandı. Yine milyarlarla ifade edilen. Bütün bunlar yetmedi benim yıllardır aynı zihniyetle yönetilen belediyeme, bir de konserden sonra şehrin simgesinin gümüş heykeli hediye edildi büyük sanatçıya. Ne de olsa bize sanata ve aydınlığa giden yolu göstermişti (?). Sahneye ondan önce çıkan şehrin halk müziği sanatçısıysa öylesine gelip geçmişti sahneden. Birşey katmamıştı, sadece bize ait olan, kültürümüzün en önemli parçalarından olan birkaç türkü söylemişti. O kadar. Ona ödül verilemezdi.
Aslına bakarsanız organizasyon başarılı da geçti. Bizim hizmetin ne olduğunu hala anlayamamış insanımız o konserlere gitti; belediye de oy potansiyelini hizmet getirerek arttırdı (?). Sanatçımız parasını ve heykelini aldı, türkü söyleyen vatandaş da sahneye çıktı -daha ne istiyebilirdi ki!- Benim memleketimi yıllardır sömüren zihniyet de devam etmişti böylece, yani herkes mutluydu. Vergilerini veren bizler de, okumak isteyen ama belediyeden o yardımı göremeyen gençler de, yıllardır yapılamayan yollarına artık çare bulamamış köylüler de, her zaman olduğu gibi yağmurdan ve kardan önce yapılan yollarının bir hafta sonra bozulacağını bilen mahalle sakinleri de… Liste uzar gider. Hatta, geçen gün o soğukta dolmuştan gördüğüm, çöpte ekmek arayan, üstünde yırtık birkaç paçavra olan amcam da mutluydu. Daha dün belediyeden istediği, birkaç on milyonlarla ifade edilen, çoğumuzun bir günde harcadığı ama onun için çok önemli olan parayı almaya almaa gittiğinde belediye memurları terslemişlerdi amcamı, ama olsundu, varsın ona fazla görülsündü o para. Belediyemizin elbette o parayı harcayacak daha öenmli yerleri vardı. Mesela sanatçımızın gümüş heykeli daha önemliydi, o da biliyordu. Herkes mutluydu işte. Çünkü hepsinin derdi bitmişti o görkemli açılışlar ve karşılamalarla. Paralar boşa harcanmamıştı.
Memleketimde gece oldu. Herkes uyudu. Belki de zaten hiç uyanmamıştı!
