Aylak Adam…

"Bir şiir yazmıştım sana da gülmüştün bana, aynen o günkü gibi herşey…"

Bütün hikaye bu düşle başladı. Ben ona bir şiir yazmıştım ve o gülmüştü. Bütün hayatımın başlangıç noktası o günkü o gülüş olmuştu.

Yaşım daha henüz aşkın anlamını kavramaya çalışırken, bizim lisenin önünde hiçbir yeşillik yoktu.  Bütün diğer okulların tersine şehrin göbeğinde değil, dağın taa başındaydı. O zamanlar sevmekle sevişmek arasındaki tek farkın birinin işteş fiili olmasıydı. O kadar çalışkandım yani. Her kafiyenin çeşidini bilir, arkadaşlarımdan ve edebiyat hocamdan takdirler alırdım. Redifle kafiye arasındaki farkı ayırt etme kısmını ben çoktan aşmıştım. Gelin görün ki sevginin kafiyesi hala yoktu bendeki şiirde.

Okul önünde yeşillikler kendiliğinden bitmeyince, biz yeşillendirelim dedik. Hepimiz birgün okula yeşil giyip geldik. Sonra müdür ceza verdi, bahçeye ağaç dikmeye başladık. Nihayetinde yolumuz farklı da olsa okulun bahçesini yeşillendirdik. Müdürü de hiç sevmezdim zaten. Hala da sevmem. Üniversitedeyken o uzun kötü saçlara sahip olmamın yegane sebebidir kendileri. O kadar baskı yapıyordu ki, olmayan sakalımı kesmemi istediğini bile hatırlarım. Ben de ona kızıp üniversitede uzattım saçları. Sonra saçlarım o kadar kötü oldu ki, daha da çok kızıyorum şimdi.

Lise dediğin de zaten bir avuç insanın koyun misali bir sınava hazırlanması değil miydi? Saçlar da aynı olmalıydı. Bizim müdürün yandaşları da farklı değildi ondan.  Hatta hayatımda tek okuldan kaçma eylemini sadece birkaç saatliğine olsa da bir Cuma günü yapınca, yokluğumuz çabuk farkedilmişti sırada da savunma bile istemişlerdi. O kadar ileri gittiler düşünün artık. Neyse…

Bunlar değil yazacaklarım. Yarısı hayali, yarısı gerçek bizim lisede herşeye rağmen sevgi vardı. Olmadık zamanlarda karşımıza olmadık insanlar çıkardı. Tıpkı o günkü gibi. Lisenin ta ilk günlerine gidelim. Eski binaların birinde eski bir sınıf düşünün işte. Sabahın henüz ilk saatlerinde biri girdi içeri. Yüz tanıdıktı ama o okulun başlamasının üzerinden ay geçmesine rağmen hiç girmemişti bu sınıfa daha önce. Sonra hatırladım. Onu ben yıllar öncesinden tanımıştım. Ve ilk şiirimi ona yazmıştım… O şiiri hiç okuyamadı…