Bu sırada Yukarı Mahalle SK-Aşağı Mahalle SK maçları her hafta aynı tempoyla devam ederdi ve yukarı mahalle takımının daimi oyuncularından “bana’ rağmen aşağı mahalleyi farklı yenerdik. Bu da bu işin en büyük zevkiydi.
Üçüncü sınıf tam bir ara sınıftı. Dördüncü sınıfların elindeki Fen ve Sosyal bilgiler kitabına bakılır ve bunun “Hayat Bilgisi’nden daha zor olduğu gerçeğiyle yüzleşilir, dördüncü sınıfın gelmemesi için dua edilirdi.
Dördüncü sınıfta artık okul hayatı değişmişti ve kaçınılmaz yenilikler gelmişti, bazı tuhaflıklarla birlikte. Mesela fen bilgisi dersiyle birlikte aklımızdaki bazı sorular cevaplanmış ama bunların yerine daha fazla soru gelmişti. Bir başka nokta ise artık derslerin daha zor olduğuydu. Ama bu öğretmen birşeyi bilmediğimizi farkedene kadar sorun olmazdı, çünkü ilkokul hayatı boyunca sadece beşinci sınıfta sosyal ve matematikten sınava girilmişti. Dördüncü sınıfa kadar girdiğim tek matematik sınavından da 4 alabilmiştim.
Bir keresinde yağmur sularıyla birlikte heryeri sarı tozlar kaplamıştı ve fen bilgisi dersi almaya başlayan kişiler olarak bu durumu çözmemiz gerekirdi. Arkadaşlarla yaptığımız -bizce- çok ciddi toplantılardan sonra bunun çevredeki bir tarlada bitkilere atılan bir ilaçtan kaynaklandığına karar verdik ve herkes bu konuda uyarılmalıydı. Tabiki öğretmene sorulduğunda ‘“ki kimse ilk önce bu fikri ortaya atmamıştı- bunun çiçek tozu olduğu öğrenildi ve derin bir oh çekildi. İşin daha garip tarafı, köyde yaşayan bizler bunu ilk o zaman öğreniyorduk.
Okuldaki öğretmen sayısı zaman zaman dalgalanmalar gösterir ama hiçbir zaman 4ü geçmezdi. Bu açıdan bizim sınıf hep şanslı olmuştu. Birleştirilmiş sınıflarda okuduğumuz dönemlerde bile öğretmenimiz hiç değişmemişti ve beş sene boyunca aynı öğretmenden ders almıştık. Bu benim hayatımdaki en büyük şanslardan biriydi. Ancak diğer sınıflarda bazen öğretmen açığı olurdu ve birilerinin buraya yetişmesi gerekirdi. Eğer ortada bir öğretmen yoksa, tabiki sınıfın akıllı öğrencileri olarak ‘“çok ukalayım, biliyorum- bizler giderdik ve alt sınıflara her ne kadar biz de bir öğrenci olduğumuz için çok laubali olsalar da birşeyler anlatmaya çalışır, derslerinin boş geçmemesini sağlardık. Bu da bu zamanların tuhaf yanıydı.
Beşinci sınıfa gelindiğinde hayatımıza pek de aşina olmadığımız bir kavram giriyordu: SINAV. Öğretmenimiz Anadolu Lisesi diye bir kavramdan bahsetti ve bizden bu sınava girmemizi istedi. Biz sınavın ne olduğunu algılamaya çalışırken ve bu sınava nasıl çalışacağımızı düşünürken, öğretmenimiz elinde bizim sınava hazırlanmak için tek kaynağımız olacak kırmızı bir kitapla gelmişti. Mutlu Yayınları’nın beşinci sınıflar için hazırladığı ancak eski müfredata göre hazırlandığı için biraz farklı konulardan bahseden kitabı bizi başarıya ulaştıracaktı. Çalışmaya başlamıştık. Kutsal kitabımız ve biz zamanla birşeyleri kavramaya başlamıştık. Test çözmeyi öğrenmiştik mesela. Sonra bunu zamanla yarışarak yapmaya çalışmıştık ama bizim ilk deneme sınavımız sınavın kendisi olacaktı. Babama bu sınav konusunu açtığımda zaten o durumu benden önce kavramış “iyi işte, sınav neymiş görmüş olursun hem, kendini denersin’ demişti. Belli ki onun da Anadolu Lisesi ili ilgili bir bilgisi yoktu.
Bu arada okulun bahçesi büyük bir değişim geçirmekteydi. Okulu güzel yapan ağaçlar yaşlı oldukları gerekçesiyle tek tek kesilmekteydi, yenileri dikilecekti ‘“ama hiçbir zaman okulda yeni ağaçlar büyümedi. Artık meyvelerini yemek için baharı sabırsızlıkla beklediğimiz kiraz, dut ve erik ağaçları yoktu.
Zamanla kendi içimizde bir rekabet oluşmuştu ve herkes bu kitaptaki testleri diğerlerinden daha fazla sayıda doğruyla çözmeye çalışıyordu. Tabi bence bu aynı testi iki kez çözmekle mümkündü ki genellikle öyle yapılırdı-yapardım demeliyim sanırım. Nasılsa başka bir kitap yoktu ve pekala bir sene boyunca bu testler defalarca çözülebilirdi.
Bir de ilkokul hayatı boyunca kâbus olarak görülen bayramlar vardı. Çünkü her bayramda aile şiir ezberlenmesi ve okunması konusunda bir beklenti içine girer ve “hayırlı evlat’ psikolojisiyle bu beklenti boşa çıkarılmazdı. Ne var ki kürsüye çıkıldığında önce gözler kararır, sonra da şiirin ya başlangıcı ya da aralardaki mısraları unutulur, halka rezil olunup, ailenin de gönlü alınmış olarak oradan inilirdi. Bu bir kabustu ve artık bitmeliydi.
Ve ilkokul bitti. İlçenin Anadolu Lisesi’ne gidildi ve hiç bilinmeyen bir dünyada yepyeni bir hayat başladı. Burası bir şehirdi ve artık köydeki doğal kültür çok uzaklardaydı, burada herkes kendi yalnızlığını yaşardı…