Karlar düşer,

Düşer düşer ağlarım,

Hep ismini,

Hep ismini anarım…

Karlar Düşer, Emel

Bu kış karlar düşerken başımın üzerine, yerde bastıklarımlarımdan çok saçlarımda kalanlar ilgilendirmişti beni. Zira bedenim hapsolduğu o yerde aklım beni gerilere götürmüştü.

Ankara’nın ilk kışı hiç mi hiç iyi gelmemişti bana. Bir Ege insanı olarak sıcağa alışık olan ben, Ankara’nın karasal iklimi yüzünden iyiden iyiye soğuk olduğu, kışın kıyametle bir tutulduğu aylarda sürekli hastaydım. Hasta mısın diye soranlar zaten hiç iyileşmediğimi bilmeyenlerdi.
Ankara ile olan bu soğuk tanışmamızdan sonraki kışlara daha hazırlıklıydım aslında ama yine de hastalanmadan geçiremedim o ayları. Bu kadar yakındığıma bakmayın, güzel tarafları da vardı kışların. Mesela kar yağdığında okulun tatil edilmesini beklerdik sabırsızlıkla, onun heyecanı bile yeterdi. Onlar tatil etmediler hiç ama kimin umrundaydı ki zaten. Ben kendime tatil etmiştim okulu zaten çoktan.

Karda yürümek çok güzel olurdu bir de. Özellikle geceleri. Zaten üniversitenin gece çok güzel olan kampüsünde, karın yağmasıyla birlikte her yer daha bir güzel olurdu. Hele kara ilk basan sizseniz ve yanınızda sohbetlerinden sıkılmadığınız bir arkadaşınız varsa değmeyin keyfinize.

Her zaman kayifli olmazdı tabiki karda yürümek, soğuktan donduğunuz zamanlarda, ruh haliniz kötü olduğunda, arkadaşınızla tartıştığınızda ya da sınavınız olduğunda o kadar da huzur vermiyordu.

İnsanın kötü anılarını unutmaya eğilimi vardır bilirsiniz. Hep güzellikler hatırlanır, kötü olanlar düzelince. Ama benim o kadar kötü bir ortamda bütün bu güzelliklerden daha çok kötü anılarım geldi aklıma. Bir arkadaşımın öyle bir anımda destek olmak için attığı bir mesaj geldi sonra. “Dünya işte…’ demişti, “bir bakarsın güldürür, bir bakarsın fırtınalar koparır, karlar yağdırır üzerine…’. Bu satırları okurken lapa lapa kar yağıyordu üzerime gecenin 4ünde.
Onca güzel hatıranın yanında bu gelmişti aklıma. Bu kötü bir hatıra mıydı yoksa aslında çok güzel miydi? Sanırım güzelliği hatırlatmıştı bana bunları. Yoksa saçımdaki karlar özletmezdi sevdiğim insanları.