Bir kış sabahında biliyordum gideceğimi,
Karlı bir kış gecesinde de yolcuydum.
Hiç unutmadım o sahneyi,
Onun deyimiyle ‘mıh’ gibi aklımda şimdi.

Yeşil ışıklar altında çam ağaçları vardı…
Kulağımda bir ses "Sil baştan…" dedi…

Yorgun gibi bir halin var,
Duyguların karışık olabilir mi?
Sil baştan başlamak gerek bazen,
Hayatı sıfırlamak,
Sil baştan sevmek gerek bazen,
Herşeyi unutmak…

Başlardım elbet, başladım da.
Sonrası…
Geçti günler…

Bir sonbahar günüydü.
Acı tatlı günlerimde yanımda olan sevdiklerimle günü bitirmiş,
Yolumuzdaki ayrımlarda solukluyorduk.
Öyle bir an geldi ki; ben şehre baktım, şehir bana baktı.
Hayat durdu.
Yine yolcuydum.
Islak yollardan geçerken, başka bir ses “Üşüdüm biraz…” dedi.

Sokaklar ıssız,
Sayfalar bembeyaz,
Üşüdüm biraz…

Beyaz bir sayfa daha açılmıştı hayatımda…

Yine bir sonbahar sabahı…
Bu sefer yolcu değilim, ama kim bilebilir ki?
Yine sesler var kulağımda,
Başka başka sesler, başka başka sözler.
Bir birine gidiyor aklım, bir diğerine.
Biri ‘sil baştan’ diyor,
Diğeri ‘beni bırak kendi halime’…

Bu sefer biraz daha karışık aklım, biraz daha yorgun ruhum…
Hayat bu, ne zaman gülse yüzüme, korkarım…

Dedim ya bütün şarkılar, bütün yazılar bana yazılıyor bugünlerde.
Nereye gitsem kaçamıyorum.
Yüzüme bir tokat gibi iniyor sözler.
Kalbim ağrıyor.

Sezen söylüyor bu sefer…

Geçer geçer,
Daha öncekiler gibi…
Bu da geçer,
Neler neler geçmedi ki?

Sen de olmasan kim anlatır içimden geçenleri?

Sil baştan başlamak gerek bazen,
Derin sularda inci tanesi aramak,
Yeniden hayata gülümsemek…
Ben de başlayacağım yeniden,
Yeni bir beyaz sayfayla…
Ama bu sefer o kadar zor ki,
Sayfayı çevirirken düşünüyorum öylece,
Sanki temize çekmek daha mı iyi,
Hepsini silmektense?

Keşke zaman geçse de ilkbahar gelse,
Eski neşemi bulsam.
Bekleyene bir ömür zaman,
Gidene bir an…
‘Gelecek’ mi?
Onu kim bilebilir ki?

—

İki hafta önce yazmıştım bütün bunları. Öylece beni bekliyorlardı karar vermem için. Bugün karar verdim. ‘Kara’lanmış sayfaların ne kara halinden, ne de grisinden istiyorum ben. Beyaz bir sayfa istiyorum, bundan sonra hiç beyazlatılmadan ‘kara’lanacak.

Gel birlikte karalayalım, sensiz elim kaleme gitmez. Beyaz bu, çabuk kirlenir..