Bütün anıları silmişsin hafızamdan,
Bütün ayak izlerin yok olmaya yüz tutmuşlar kalbimde.
Bir tek o gözler kalmış geriye,
Eskitememişsin.
Kapattım gözlerimi,
Ordalar.
Karanlığın içinde ne sen, ne de ben,
Bir tek onlar…
aylak adam
İz…
Yazan: aylak adam
-
Nov•
17•06
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Anlam yüklemeseydik, var mıydı bir şansımız? Yoksa hiç bakmamalımıydı, bu yürek sancısına en başından izin vermemelimiydi..? Ama ne bilecektik gözlerini emanet bırakacaklarını, rüzgarla kaçarken…
Ve gene aynı sebepten midir, bundan sonra bakılan gözlerde hala bizde kalan gözleri aramak…
Ve ya, ya bir ömür boyu mahkumsak taşımaya onları içimizde?
Neyin bedelidir bu acı, analamak istemedim ki ben hiç…
çektim gözlerimi gözlerinden…soluklan.
nostalji köşesinden çıktı karşıma. güzel bir nostalji oldu bu yağmur akşamında.
[...] denir. Hepimizin en büyük savunmasının "unutmak" olması bundandır. Herşey geçer, herşey [...]