İnternetin ne kadar önemli olduğu uzun zamandır internetsiz kalmamla aklıma iyice kazındı. Yeni eve geçildiğinden bu yana internet yok. Geçen gün sabahın köründe havaalanına gitmek için taksi bile çağıramadım. Durum o kadar vahim. Bu notu nereden düşüyorsunuz derseniz, iş yerinden. Sabah sabah canım sıkıldı da paylaşayım istedim.
Teknolojiye bu kadar bağımlı olmama kızıyorum bazen. Elim kolum bağlanıyor elektrikler kesilince. Bir elektrik kablosunun ucuna bağlı hayatımı sürdürüyor olduğum düşüncesi de can sıkıyor. En basitinden e-postalarıma ulaşamıyorum, buraya girip ne olup bitiyor kontrol edemiyorum. Aman boşverin, altıüstü teknoloji, ne yapalım canım bu kadar geliştiyse. Yüz vermemek lazım.
Bu arada benden nefret eden insanlar var bu hayatta, inanılır gibi değil! 

Sadece anlık düşüncelerden oluşan bir hayat istiyor bazen insan. Kaldırımda yürürken sadece karşı kaldırımdaki kafede kışın bu soğuğuna iyi gelecek bir kahve içmek isteyip istemediğimi düşünmek istiyorum. Sonra kahveyi içmeye karar verirsem, içerken neyi okumak istediğimi düşünmek istiyorum.

Hobi olarak çalışıyorum, sadece bu aralar hobime fazla zaman ayırmaya başladım. Hayatımın merkezine yerleştirmemeye çalışsam da elimde değil! Asıl yapmam gereken –yani yapmak istediğim- fotoğraf kursuna başvursam iyi olacak.
Bir de yazmaya devam etmek için çabalıyorum. Karlı sahil şeridindeki evde yazmak istiyorum biraz. Belki bana yardımcı olur. Anahtarları unuttum sanırım. Oysa yazmak için aklımdan geçenler soğuk havada senin tramvaydan inerken dışarıya verdiğin nefes kadar sıcak ama bir o kadar geçici.