"Henüz karar veremedim. Hangisinin daha ilginç olacağı, acı vereceği ya da son anda son bir keyif almama yardımcı olup olmayacağını bilemiyorum. Kendi hayatıma son verirken bile kararsızım. En zor kararı verdim, yöntemi seçemiyorum. Tıpkı yaşamı ıskaladığım gibi.Asıl merakım sonrasında ne olacak. Masmavi bulutların üzerinde, çizgi filmlerde iyi kahramanların gittiği gibi huzurlu bir yer mi beni [...]

  En eski kalınlıkların bile inceliyor olduğunu görmek tuhaf şey. İnsan öylesine yaşarken bile çok şey öğreniyormuş demek. Yeni bitişlerden başlangıçlar bulma telaşının diğer adına hayat diyorum bu günlerde. Ve “onu unuttum demek bile onu hatırlamaktır’ diyen komik bitişler sarmış bütün yansız taraflarımı.Yazdıklarını kazımamalı insan. Gün gelir her şeyden bıkkın sabahlara uyanırsın. Sıkılırsın kapını çalıyor [...]

Ben; Çok eskilerde bir hayatın gölgesindeydim. Yaşım 17 diydi. Renkler gökkuşağıydı ve ben o renklerin içindeydim. Sonra renklerim yavaş yavaş anlamını yitirmeye başladı. Ne olduğunu anlamamıştım. Bir tek gökyüzündeki derin maviliğim kaldı şimdi. Arada bir beni seyreden gökyüzüne derin derin dalarım.Nerde gökkuşağım diye; sesizliğini gecedeki yıldızlarıyla bana iletir. Ben de ona… Konuk Yazar: kardelen