Satırlarıma, cumba kokulu zarfın üzerinde gördüğüm adresin -el yazın daha tam olarak gözlerime bulaşmadan- bir anda beni o hatıraların göbeğine götürdüğünü anlatmakla başlamak istedim. İkinci katta, aşk merdiveninin yeşil basamaklarını minik parmaklarımızla arşınlamaya çalıştığımız -annemin deyimiyle oyun yaptığımız- için sürekli fırça yediğimiz, senin suçu üstlendiğin o çocukluk hülyalarımıza…
Mektubunu defalarca okudum. Okudukça ben küçüldüm, kağıt büyüdü ve arnavut kaldırımlı yollarda ebemkuşağına doğru koşuştururken, büyük taşlar arasında kalan o boşluklara potinlerimizi sıkıştırmamız aklıma düştü. Biliyor musun annem bile uzun zamandır bana "Hatırlar mısın"la başlayan cümleler kurmaz oldu. Oysaki ben kalbimde galon galon yüklü olan o çaktırmamaya çalıştığım heyecanla "Evet evet, hatırlıyorum! Hem de hepsini.." demeyi ne kadar da özlemişim.
Bak, sana bilmediğin bir şeyi anlatayım. Çok hastalandığın o günün ertesinde, sabahın çok erken bir vaktinde  -annem pekmezli ekmek dilimlerini daha ağzıma sokuşturmadan- evden sessizce çıktım. Gizemli Bay Hristo’nun dükkanının önünden hızlı adımlarla geçtim. Beni gördüyse eğer, arkamdan "Karga daha bokunu yimeden nereye kosusturur bu velet vre?" diye söylendiğinden eminim. Bunu düşünürek sırıtmaya başladım ve sizin eve vardım. Annen; içinde iri yaş damlaları sakladığını gördüğüm gözleriyle bana baktı, sabaha kadar ateş içinde sayıkladığını söyledi ve ilk defa beni içeriye almadı. Çocuk aklımla ne kadar kızmıştım, hatta sana bir şey oldu da bana mı söylemedi diye kafamdaki onlarca tilkinin fısıltılarına kulak kabartmıştım. Onların dönüp dolaşıp vardıkları yer kürkçü dükkanı olurken ben kös kös eve gittim. Ah, annene ne diye kızdım ki! Yağmurlu zamanlarda bizimkilerin o kadar engellemesine rağmen sadece seninle oynardım. Biricik oğlunun hastalanmasına sebep olansa sadece bendim, kabuslarımdaki canavarlar filan değil! Güneşin gerçekten göründüğü o zamana kadar evden hiç çıkmadım. O gün arka bahçeden senin sesinden parolamızın yükseldiğini duyunca, sana olanları anlatmayacağım diye kendi kendime söz verdim.
Taşındığımız gün kamyonun arkasından koşu koparman ise dün gibi aklımda. Sağ yanımda emektar pikap, kucağımda neredeyse boyum kadar olan ama bana bir o kadar da hafif gelen müzik kutusuyla seni izlemiştim. Eşyaların yanında gelmek için o kadar ciyaklamama annemler bir anlam verememişlerdi. Pikaba gözüm gibi bakıyorum şimdi. Müzik kutusuna gelince; sen artık yorulmaya başlayıp durduğunda, sokağın başında karınca kadar kaldığında onun dolabını açmaya ancak cesaret ettim. Balerinin babetinin tekini kopardım ve yola fırlattım. Vakit gece yarısı değildi belki; ama o, çıplak ayakla dans etmeye devam ediyordu. Şimdi, dinle.. Demet söylüyor, hani Sağıroğlu olan. Zamanında o taşları ilk döşeyen Arnavut işçilerin aşkına…
Yağmadı yağmur, çakmadı şimşek. O kadar lakırdının arasında yazmamışım: ben iyiyim. Çorbayı bardaktan içiyorum hala ve bunu senden başka kimse normal karşılamadı, karşılamıyor. Sen nasılsın asıl? Kedi yavrularının kuyruklarını çekip kaçmaya devam ediyor musun?
Gök gürültüsü canavarlarıyla,

Not: Ek olarak, çizdiğim eski bir resmi gönderiyorum. Metruk ve biraz da yamuk.

Konuk Yazar: indis