- Seni çok iyi anlıyorum. Sen bekliyorsun, o gelmiyor. Sen gidiyorsun, o geliyor. Sen sevince o sevmese de, sen ilgilenmediğinde o ilgileniyor. Anladığını düşündüğün anlarda, o anlasa da anlamamış gibi yapıyor. O da zaten bir llütuf, çoğu zaman seni dinlemiyor ki anlasın. Geldiğinde doldurduğu boşluk senin ona ayırdığın yerden daha küçük oluyor. Beklerkenki kalp atışlarının hızı, o gelince zamanla yavaşlıyor. Heyecanı hep zirvede tutacağını hayal etsen de, bu hiçbir zaman olmuyor. Herşeyde olduğu gibi bunda da herşey çabuk tükeniyor. Zaman hızla akıp gidiyor.

- Hepsi aynı, birinin diğerinden farkı yok! Evet, evet, üstüne üstlük neden bunca vakit kaybettiğine de üzülüyor insan! Bir türlü çözemiyorum. Bir insanın isteyebileceği herşeyi ona veriyorsun. Sevgi, saygı, mutluluk, huzur, güven… Neden hiçbirşey yokken birden değişiyor ki herşey? İnsan elindekilerin kıymetini bilemeyecek kadar nankör oluyor işte bazen! O zaman beterini hakediyor, bırak da Allah’ından bulsun.

- Çok kızmışsın ama bu kadar kötü konuşma yine de. Hem ona kızarak gereğinden fazla değer vermiş olmuyor musun? İnsan değer verdiklerine kızarmış. Bu kadar düşünme boşver. Değmez ki hem! Elini sallasan ellisi!

-Öyle aslında. Nedne bu kadar düşünüyorum bilmiyorum. Çok kızıyorum ama kendime bu kızgınlığım (?). Nasıl da anlayamadım! Oysa zaten başından da bilyiordum böyle olacağını ama işte insan bu kadar çok sevince farkedemiyor.

- Hadi boşver artık. Birgün geriye baktığında bu kadar üzüldüğünm için kendine çok kızacaksın, bunu aklında unutma. Hem sen daha iyilerini hakediyorsun.

- Haketmek yetmiyor, hakettiğin için o sana gelmiyor.

- …