Küçükken TRT 1′de izlediğim pazar sinemalarında kovboylar sürekli paranın peşinde koşardı. Onların paraya ulaşmayaı çalışırken yaşadıkları maceraları izlemekten büyük keyif alırdım, hala da alıyorum. Sinema endüstrisi bir yana bırakalım, gerçek hayat filmlerden daha beter. İnsan ırkı olarak paraya o kadar odaklı yaşıyoruz ki bazen para mı benim ben mi paraya aitim şaşıyorum. Bütün ihtiyaçlarımız onun sayesinde dönüyor e onun gönlünü almak için elimizden geldiğince çok çalışıyoruz. Bazıları çalışmadan onun gönlünü, geçmişin hatrına kazanmış olsa da, bazıları gönlünü çalmak için binbir düzenbazlıklar yapsa da hepimizin onun için çabalıyoruz, onu kazanmak istiyoruz. Anlaşılan o ki onu Lidyalı büyüklerimiz bulmuş  ve ona dünyanın sonuna kadar sürecek bir hükümdarlık bırakmışlar. Bir babanın evladına bırakabileceği en büyük miras cinsinden. Benim bu sıralar aklımı kurcalayan bu hükümdarlıkta yönetim şekli nedir? Bir seçim hakkım var mıdır?

İnsanın yaptığı en büyük yatırım kendisine yaptığıysa -ki bence bu doğru- benim son zamanlarda yatırım yaptığım söylenemez. Son zamanlarda aklımdaki en büyük soru işareti bununla ilgili. Kendim için kritik olduğunu düşündüğüm bu dönemde ne yapabilirim diye düşünüyorum. Nereye varmak istediğim bir yana, doğrudan hedefe yapılan bir yatırım olmasa bile birşeyler yapmazsam bu dönemi oldukça verimsiz geçireceğim aşikar. Yatırım diyince bunun madden büyük birşey olması da gerekmiyor. Sadece beni bir adım öteye taşıması bence yeterli. İş güç peşinde başkalarının verdiği kararlarla ilerlerken bu önemli detayı atlamanın bedeli zamanla daha da ağırlaşabilir. Zaman hızla akıyor ve geriye dönüp bakıldığında elde sadece kendine yatırdıkların kalıyor.

Kadınım diye başlayan şarkılar dinlerdim ve çoğunu da severdim yeni yetme zamanlarımda. O zamanlar en çok o kadını düşünürdüm. Ey sevgili diye seslenirdim başka bir şarkıda ama hiç duymazdı. Kimdi bilmezdim. 

Senmişsin. 

Seni çok seviyorum diye biterdi koyu ve sıcak yaz günlerinde söylenen şarkılar ve ben seni düşler, seni beklerdim. Gelmişsin. Meğer günü geldiğinde gelip oturacakmışsın yanıma ve gözlerine bakınca dalacakmışım rüyaya. Bir şarkı daha vardı, onu söylüyorum bu aralar. Allah’ım bitmesin, bitmesin bu rüya…