Üzerine bastığında içini gıdıklayan bir ses çıkaran alüminyum çatının üzerinde 6 yaşlarında oturup kuş avlamaya çalışırken, aşağıdan büyüklerim, hayatımın sonraki kısmında sıkça farklı versiyonlarıyla karşılacağım şu soruyu sormuşlardı: "Büyüyünce ne olacaksın?" Daha köyün dışında tek gittiği yer kasaba ve ilçe merkezi olan ben şak diye yapıştırmıştım cevabı: "Bilimadamı!" Bunu duyan büyüklerim ya bilimadamının ne olduğunu tam olarak kavrayamadıklarından ya da "çatıda sapanıyla kuş avlamaya çalışan şu velede" biliadamını pek yakıştıramadıklarından olsa gerek şaşırmış ve kahkahalarla gülmüşler, üzerine kendi aralarında espriler yapmışlardı. 

O zamanlar kafamdan ne geçiyordu, bilimadamı derken laboratuvarda elinde içinden buhar çıkan tüpü tutan o adamın hangi bilim dalıyla ilgilendiğini düşünüyordum, bilmiyorum. Belki biraz daha okuyacak kitabım olsa, okuyup yazan birileri olsa etrafımda ya da belki birkaç şehir daha görmüş olsaydım -örneğin il merkezi- bambaşka bir cevap verebilirdim. Şehirdeki polisleri görüp polis, avukatları görüp avukat olmak isteyebilirdim. Lakin, fikrim sadece köyümün sınırları kadar mesafede uzayıp kısalabiliyor, çizgi filmlerde gördüğüm Tusubasa ve Voltrandaki insanlardan örnekler alıyordu.

Şimdi geri dönüp baktığımda o küçük vizyonumun hayatımı şekillendirdiğini söylemek mümkün. Laboratuvara kapanmış bir bilimadamı olduğumdan değil ama üniversiteye kadar o kıyılara yakın yüzüp mühendis olduğumdan bunu söylüyorum. Yine şimdi geri dönüp baktığımda aklımdaki o mükemmel fikri bulabilmek için keşke ticarete atılıp zengin olacağım deseydim diyorum. Belki biraz para kazanıp şu desteklediğim ama bir yerinden de tutamadığım "yenilenebilir enerji"ye yatırım yapar, birşey kazandırmasa da vatana millete, dünyaya hayırlı bir iş yapmış olurdum.