Tamam, anladım. O kadar da "iyi" biri değilim. Yeterince, kendimce "iyi" değilim. Biraz daha çabalamam gerek, anladım.ama insanın gözüne bu kadar da sokulmaz ki! Kar yağsın o kadar çok istiyordum ki yağar yağmaz "ne güzel oldu, kar yağdı" dedim. Demez olaydım. Önce ntvmsnbc’deki bir okur dedi ki "Allah evsizlere sokakta kalmışlara yardım etsin, iyi değil bu kar, soğuk". Bir diğeri hemen "bence de beyfendi, Allah yardımcıları olsun" dedi. Aynı günün akşamı bir arkadaşım "Niye öyle diyorsun, evsiz barksız insanlar ne yapacak?" dedi. Evet, ben bilinçsizim, ben düşüncesizim ve de kötüyüm ama bu kadar gözüme sokmasaydınız., iyiydi Şimdi yeniden başladı kar. Allah sokakta kalmışlara, nöbet tutan askerlere ve bundan mağdur olan nicelerine yardım etsin…

Hergün sabah evden işe giderken türlü türlü insan görüyorum. Kimi uykusuz, kimi heyecanlı, kimi telaşlı, çoğu gergin. Uykusuzluğun verdiği gerginlikten midir, afyonu patlamamışlıktan mı yoksa güzel ülkemin refah seviyesinin pek de iyi olmadığından mıdır bilmiyorum ama kızgınız hayata. Yanlış yapanın kendisi olduğunu bile bile karşıdakine kızıyor biri, bir diğeri günaydın dendiğini bile duymadan asık bir yüzle devam ediyor yürümeye. Baktıkça düşünüyorum. Ben de onlardan biri olabiliyorum zaman zaman. Oysa her doğan güneşin kıymetini bilmek lazım bu hayatta. Çünkü ertesi günü görme olasılığımız görmeme olasılığımızla aynı aslında.

Klişe sözler içeren "hadi hepimiz sevgi kelebeği olalım" diyen yazıların özetine benzedi belki ama gerçekten iyilik meleği olup çıkasım geliyor böyle düşününce, gel gör ki balık hafızamda kalmıyor bu halim. İstiyorum ki  bu ruh halimi hemen bir kenara kaydedeyim, istediğimde çıkarıp açayım beynimin içinde. Kaç defa denedim ama olmadı. Sanırım bunu yapmanın en güzel ve en kolay yolu empati kurmak. İnsan ancak karşıdakinin yerine kendi koyduğunda anlıyor ne yapması gerektiğini. Belki biraz bu eksik bizde ne dersiniz?

Her şey. Hiç birşey. Her şey… Sadece bir nokta kadar uzaklar birbirlerine…

Çok değil 6 ay bile olmadı daha gideli.  Geri dönüp değişenlere bakınca çok zaman geçmiş gibi geliyor. Olanı biteni tek tek anlatmak zaman alır. İyisi mi bir film şeridi gibi geçip gitsin gözlerimizin önünden. Zamanı ölçen akreple yelkovan en hızlı turlarını yapsın eskiyen saatlerde. Eskiyenlerin yerine yeniler gelsin. Yeni konular, yeni filmler, yeni sorunlar, yeni albümler, yeni hüzünler, yeni sevinçler, yeni kitaplar, yeni kararlar, eski dostlar… Zaman hızla akıp gitsin geçmişte olduğu gibi…

“Başına ne gelirse gelsin, karamsarlığa kapılma. Bütün kapılar kapansa bile, sonunda O sana kimsenin bilmediği bir patika açar. Sen şu anda göremesen de, dar geçitler arasında nice cennet bahçeleri var: Şükret! İstediğini elde edince şükretmek kolaydır. İş, dileği gerçekleşmediğinde de şükredebilmektir.”

Vuslat yakındır Yaradan müsade ederse. Nur içinde yat faruk…