Akşam olup da nadasa çektiğinde şehrin hayatı kendini, yaz zamanında esen tatlı bir rüzgar gibi sokuluyorsun yanıma. Usul usul gelişlerin. İlkbaharın cilveli, taze ağaç yaprakları kadar narin, sonbaharda sararıp dökülenler kadar güz. Önce uykulu gözlerin görünüyor uzaktan, sonra güzel, masum yüzün. Gözlerime bakıp mahzun bir edayla başını göğsüme koyuyorsun . Hani olur da huzurun bozulur diye, kıpırdamadan bekliyorum. Ellerimi saçlarına götürüp yavaşça okşuyorum. Biliyorum ki bütün günün yorgunluğu geçti şu an. Sadece seninki değil elbet. Sobanın yanında huzuru bulmuş bir kedi kadar huzurlusun. Dudaklarından sözler dökülüyor, sen bile duymuyorsun. Masum, mırıl mırıl, mışıl mışıl uyuyorsun yanımda, bense seni dinliyorum derin uykunda.

İçinden geçeni, geçtiği gibi söyleyebilmeli insan sevdiğine. nasıl yontsam diye düşünmemeli. Sevdiğiniz sizi sizden daha iyi biliyor ve o kadar seviyor olmalı ki, önce iyiyi aramalı o sözlerin içinde, sonra da aynı niyetle sizi. Eğer öyle değilse bilin ki daha yol vardır katetilecek. Yol varsa hala önünüzde, buysa durum,"İki kere düşün, bir kere söyle" boş laf değil elbet.