Hergün sabah evden işe giderken türlü türlü insan görüyorum. Kimi uykusuz, kimi heyecanlı, kimi telaşlı, çoğu gergin. Uykusuzluğun verdiği gerginlikten midir, afyonu patlamamışlıktan mı yoksa güzel ülkemin refah seviyesinin pek de iyi olmadığından mıdır bilmiyorum ama kızgınız hayata. Yanlış yapanın kendisi olduğunu bile bile karşıdakine kızıyor biri, bir diğeri günaydın dendiğini bile duymadan asık bir yüzle devam ediyor yürümeye. Baktıkça düşünüyorum. Ben de onlardan biri olabiliyorum zaman zaman. Oysa her doğan güneşin kıymetini bilmek lazım bu hayatta. Çünkü ertesi günü görme olasılığımız görmeme olasılığımızla aynı aslında.

Klişe sözler içeren "hadi hepimiz sevgi kelebeği olalım" diyen yazıların özetine benzedi belki ama gerçekten iyilik meleği olup çıkasım geliyor böyle düşününce, gel gör ki balık hafızamda kalmıyor bu halim. İstiyorum ki  bu ruh halimi hemen bir kenara kaydedeyim, istediğimde çıkarıp açayım beynimin içinde. Kaç defa denedim ama olmadı. Sanırım bunu yapmanın en güzel ve en kolay yolu empati kurmak. İnsan ancak karşıdakinin yerine kendi koyduğunda anlıyor ne yapması gerektiğini. Belki biraz bu eksik bizde ne dersiniz?