In the words of a Persian sage: Love is a disease no one wants to get rid of. Those who catch it never try to get rid better, and those who suffer do not wish to be cured.

The Zahir, Paulo Coelho, S.344

Hasta oldum. Sevgiyle desteklenen tedavimde yaklaşık bir hafta başarıya ulaşamadım. Bir sümüklü böcekten tek farkım geride iz bırakmamamdı. Bu halimden olan bütün şikayetlerim laftaydı aslında. Hiç şikayetçi değildim halimden. Hast olmak güzel olabilir mi? Olabiliyor demek ki bazen. Uzun zamandır bir araya gelmeyen aileniz bir araya gelebilir siz hastalanınca. Evinizdeki ışıklar yanar olabilir eve döndüğünüzde, ya da iki tabak bulabilirsiniz masada sıcak çorbayla doldurulmuş. Sevgi bir hastalıksa eğer, hastalık da onu besleyen bir durum olabiliyor işte. Bırakın beni, kimse iyileştirmesin, hep hasta kalayım. Zaten burnum akıyor hala. Mendili olan var mı?

Dünyayı sözcüklerle tutsak ettik.

Cehenneme Övgü, Gündüz Vassaf, S.41

"İnsanlar konuşa konuşa, hayvanlar koklaşa koklaşa anlaşır" demiş atalarımız. Atamızın söylediği her sözde olduğu gibi bunu da söylerken eminim bir bildiği vardı. Lakin, atalarımız bunu bizim için söylememiş. Biz seninle konuşmadan da anlaşabiliyoruz. Senin sessiz duruşun, gözlerini kırpışındaki yavaşlık, ellerimi tutuşundaki soğukluk, kalbinin atışındaki hız, sözlerini söylerkenki heyecanın, yüzündeki gamzenin derinliği bana söylediğin bütün sözlerden çok daha fazlasını anlatıyor. Mimiklerin tüm kitaplarda yazılanlardan daha fazlasını öğretiyor şu küçücük kalbime.

Her ikimizin de biribirimizi bu kadar iyi anlıyor olması aramızdaki bağın gizemini alıp götürür, sonra da kuru bir dal parçasından bir farkı kalmaz diye korkma sakın. Çünkü, o kadar derin bakıyorsun ki bazen, çıkarabildiğim tek anlam gözlerinin güzelliği oluyor. Ve o kadar sessiz kalıyorsun ki bazen, dünyamdaki bütün sesler kayboluveriyor.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

It is always important to know when something has reached its end. Closing circles, shutting doors, finishing chapters, it doesn’t matter what we call it; what matters is to leave in the past those moments in life that are over.

The Zahir, Paulo Coelho, S.173

Soruyorsun ya bana hep “ne düşünüyorsun?” diye, hiçbirşey düşünemiyorum gözlerine bakarken. Yıllardır inanmak istediğimi artık yanıbaşımda görünce ne düşüneceğimi bilemiyorum şaşkınlıktan. Ve hayret ediyorum kendime artık inanmadığımı farkedince bu ana. Biz hep geç kalmışız zamana ve hep kaybetmişiz zamanla. Öyle bir noktada bulmuşuz ki birbirimizi, zaman bizi bize acı vermek için seçmiş sanki. Rüzgarın savurduğu yapraklar gibi akıp gitmek istesem de seninle o serseri zamanın içinde, yıllardır ayrı tuttuğu için bizi direnmek istiyorum o rüzgara sırf inadımdan. Belki böyle alırım intikamımı diye geçiriyorum içimden. Lakin her geçen an aleyhimize yine ve geçmiş hiç lehimize olmadı ikimiz için de. ‘Unutmak zamanı’ geldi de geçiyor belki de.