Bugünlerde son beş aydır işte yaşadığım zor günlerin en zorlulularını yaşıyorum. Ümidim o ki şu anda tam zirvedeyim ve bu çıkılan yokuşun bir inişi de elbet var. Yalnız, hayat işten ibaret değil ve birileri bu zorlukları hayatımda katlayarak arttırıyor ve işte bu yüzden önümde uzanan yolu görmüyorum, belki de görmek istemiyorum.
- Seni çok iyi anlıyorum. Sen bekliyorsun, o gelmiyor. Sen gidiyorsun, o geliyor. Sen sevince o sevmese de, sen ilgilenmediğinde o ilgileniyor. Anladığını düşündüğün anlarda, o anlasa da anlamamış gibi yapıyor. O da zaten bir llütuf, çoğu zaman seni dinlemiyor ki anlasın. Geldiğinde doldurduğu boşluk senin ona ayırdığın yerden daha küçük oluyor. Beklerkenki kalp atışlarının hızı, o gelince zamanla yavaşlıyor. Heyecanı hep zirvede tutacağını hayal etsen de, bu hiçbir zaman olmuyor. Herşeyde olduğu gibi bunda da herşey çabuk tükeniyor. Zaman hızla akıp gidiyor.
- Hepsi aynı, birinin diğerinden farkı yok! Evet, evet, üstüne üstlük neden bunca vakit kaybettiğine de üzülüyor insan! Bir türlü çözemiyorum. Bir insanın isteyebileceği herşeyi ona veriyorsun. Sevgi, saygı, mutluluk, huzur, güven… Neden hiçbirşey yokken birden değişiyor ki herşey? İnsan elindekilerin kıymetini bilemeyecek kadar nankör oluyor işte bazen! O zaman beterini hakediyor, bırak da Allah’ından bulsun.
- Çok kızmışsın ama bu kadar kötü konuşma yine de. Hem ona kızarak gereğinden fazla değer vermiş olmuyor musun? İnsan değer verdiklerine kızarmış. Bu kadar düşünme boşver. Değmez ki hem! Elini sallasan ellisi!
-Öyle aslında. Nedne bu kadar düşünüyorum bilmiyorum. Çok kızıyorum ama kendime bu kızgınlığım (?). Nasıl da anlayamadım! Oysa zaten başından da bilyiordum böyle olacağını ama işte insan bu kadar çok sevince farkedemiyor.
- Hadi boşver artık. Birgün geriye baktığında bu kadar üzüldüğünm için kendine çok kızacaksın, bunu aklında unutma. Hem sen daha iyilerini hakediyorsun.
- Haketmek yetmiyor, hakettiğin için o sana gelmiyor.
- …
Sihirli küçük bir hortum ve sabunlu suyla kurduğum dünyalarım vardı küçüklüğümdeki balkonda. Onların o hortumun ucunda başlayıp kimi zaman toprakta, kimi zaman bir ağacın dalında biten hayatlarını izlerdim. Kısaydılar, neşeliydiler ve güneşliydi havaları. Her defasında çok uzun sürmesini dileyerek izler, kısa sürdüklerindeyse üzülüp tekrar denerdim. Kağıttan yaptığım uçaklar gibi havada uzun kalmalarını beklemek bir hataydı belki ama onlar kesinlikle o renksiz uçaklardan daha neşeli ve sevimliydiler. Şimdi o sabun köpükleri gibi kısa ama uçaklar kadar neşesiz insan ilişkilerini görünce elime bir hortum alıp kocaman bir kavanozdaki suyla yaptığım kocaman bir sabun köpüğünün içinde hiç inmemecesine bulutların üstüne çıkasım geliyor.