"Lacivert: Beni sakın unutma.
Laciverete üzülürdüm. Hep korkan ayrılığı söylüyordu. Evet, ayrılmışlar, bitmiş, beni sakın unutma. Ama insan ölürken de bunu söyleyebilir…"

Selim İleri, Fotoğrafı Sana Gönderiyorum, S.59

Buz gibi havanın soğuk olduğunu, içine başımı da sakladığım sıcak paltomun ve kalın atkımın altında yaşarken, ancak burnumun donan ucundan ve nefesimin dışarıdaki etkisinden anladım. Dünden yağan karı gökyüzündeki kış güneşinin eritmesiyle buzlanan, arada çınar ağaçlarının yolumu kestiği sarı yaprakların arada buzdan biblo gibi durduğu kaldırımda yürüyorum. Kimseyi tanımadığımdan, hatta olduğum yeri de çok tanımadığımdan etrafa bakınsam da kimseye selam vermeden geçtim bütün dükkanların önünden.
Geldiğim sıcak yerleri nasıl da bırakıp buralara düştüğüm aklımdan geçerken ne yapacağımı hiç bilmediğimi farkettim. Bir otobüse atlayıp nereye gittiğini sonradan öğrenen biri gibi dolanırken ara sıra daldığım uzaklardan boğulmadan uyandım. Ahşap yapılı dükkanların olduğu, buz sarkıtlarının suyun akmadığı çeşmenin etrafında bolca bulunduğu bir meydanda buldum kendimi. Kuşlar donmuş su birikintisinde kendilerine açtıkları aralıktan su içmeye çabalarken insanlar küçük yeşil alandaki banklarda oturup yem atıyorlar her birine.
Kimseyi tanımadığımdan olsa gerek tanıdık bir yer, bir yüz arıyor gözlerim. Etrafımdan meydana gelen insanlar geçiyor. Sıcak bir kahve içmek için bir kafe aradım. Yok. Nasıl bir yer burası diyip küfürler edip sırtımı meydana döndükte sonra dükkanların arasından geçiyorum. Derken bütün bu arayış içinde gözlerim bir oyuncakçıya takılıyor. İçeri girmek istiyorum içten içe. Beni oraya çeken -çocukken çok oyuncağım olmadığından mıdır, yoksa içimdeki çocuk hiç büyümediğinden mi bilmiyorum- oyuncaklara karşı olan dayanılmaz ilgim değil. Eskilerden tanıdık bir melodi geliyor kulağıma.  Gülümsüyorum. Yapıldığı ağacın rengini aynı doğallığıyla koruyan kapıyı biraz itince önüme çocukluğumda cennet sayılabilecek bir yer çıkıyor. Tavandan sarkan oyuncaklar, tahtadan arabalar var etrafta. Yaşlı bir amca oturmuş eski bir sandalayeye, ona bakıyorum göz ucuyla. Üstünden baktığı bir gözlüğünden, gülen gözlerle bakıyor bana. Amaçsız girdiğimi fark etmiş olmalı ki hiç yeltenmedi oyuncak satmaya; elinde çekiciyle tamir etmeye çalıştığı eski oyuncak üzerinde çalışmaya devam etti. Bir taraftan etrafa bakarken şarkıyı da dinleyip geçmişte yolculuk yapmaya devam ediyorum.
Bir ah çektim, cennet bir mekanda içim özlemin ateşiyle kavruldu derinden. Ne desem sönmezdi bu özlemin ateşi, sustum. Gözlerim seni aradı, içimdeki boşluğa sordum; nerelerdesin?