Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Hiç otobüs aşkım olmamıştı daha önce. Sen ilksin. En arkada oturmuş camdan dışarı uykulu gözlerle bakıyorsun. Arada kapansa da kapanan sadece gözlerin aslında. Düşlerinde kulağında dinlediğin müzikle beraber dansediyor ya da olmak istediğin diyarlarda geziyorsun. Ben kalbimin durma noktasına aldırmadan, nefes almadan, hiç usanmadan, gözlerimi alamadan sana bakıyorum. Bakmanın da ötesinde hayran oluyorum. Bir insan bu kadar güzel ve masum olmamalı diye düşünüyor, konuşur halde hayal ediyorum ikimizi. Şimdilik sadece kafamdaki monologlardan ibaret olan diyaloglar kuruyorum seninle.
Tam sağ çaprazında sana karşı oturmuş, gözlerini bu tarafa çevirmeni bekliyorum. Çevirmiyorsun o güzel yüzünü bu yana. Olsun! İhtimali bile güzel aslında. Tam yanında oturuyor olmalıydım şu anda. Biraz önceki yolcu kalktığında oturmalıydım ama yapamadım. Buradan durup sana bakmak daha güzel gelmişti. Yanında otursam göremezdim belki de seni. Cesaret edip bakamazdım. Ne kadar korkağım!
Tam yanındaki de kalktı derken upuzun ince bir oğlan oturdu yanına. Attila İlhan’ın deyimiyle "hayırsızın biri fikrimce"…
Yanına oturuyor olsam saati soracaktım sana. Kolumdaki saati görecektin de gülümseyecektin bana. “Kolunuzda saat var” derdin de anlardın belki de. Ben senden duymak istediğimi dile getirirdim, sen de söylerdin öylece sadece. Sana, otobüs Bebek sahilinde ilerlerken Arnavutköy’de inmem gerektiğini ama inemediğimi anlatırdım. Gülerdik. Olmaz mıydı?
Bunları düşünürken nereden gelip nereye gitmekte olduğunu tartıyorum bir yandan. Uçurtma şenliğinden döner gibi bir halin var. Uçurtma da yok yanında. Olsun öyle düşlemek istiyorum ben. Kırlarda koşturup eğlenirken düşlüyorum seni. Üzerindeki mavi beyaz elbiseyle yeşil kırlara çok da güzel uyum sağlıyorsun.
O beni yakan bronz tenin güneşte daha da bronzlaşırken, arkanda koşan çocukların gülüşleri kulaklarımda.
Gel gör ki, ben yokum hayalimde. Kaçırdım o saatleri.
Bundan sonraki saatlere, günlere, yıllara odaklandım şimdi.
Olur da oturursam yanına…
Yok, cesaretim yok ki aşka. Aptalım ben, bilmiyorsun ya!
Esniyorsun. Uykulu olmanın tam da zamanı ya şimdi!  Oysa gözlerin açık kalmalı farketmen için beni. Ama olsun, böyle, daha da masum görünüyorsun, aklımı başımdan alıp kırlarında koştuğun diyarlara götürüyorsun.
Uyku bile yakışmış o güzel yüzüne.
Ben bunları düşünürken çoktan geçtik inmem gereken durağı. Dedim ya Bebek’i geçeli de çok oldu. Gideceğin yere kadar gitmek niyetim. Kaçırmak üzere olduğum bir konser var bilmezsin ama kimin umrunda. Saatler yelkovanla akrebin kovalamacasında hızla ilerliyor, sen varken yanımda.
Arkadaşlarla boğaza karşı yemek yediğimiz restarona yaklaşırken içimden inmek geldi birden. Seninle olan geleceğimiz karardığından değil, aptallığımdan.

Biraz önce seninle geldiğim yoldan geri dönüyorum şimdi.
Farkettim de gökte ay dolunay ve yakomazlar var denizde,
Berrak bir gökyüzü Bebek sahilinde.
Şehir güzel göründü gözüme birdenbire.
Sen varken, yok muydu bu şehir yerinde?

Evdeyim. Yatağıma uzanmış, gecenin üçünde, sabah yedide kalkacağımı umursamadan neden indiğimi sorguluyorum şimdi de. Hiçbir amacım olmadan neden seninle bu gece gittiğin yere gitmediğimi, tesadüflerde aradığım seni (B.) bulmuşken neden hep aylak (C.) halimden kopamadığımı sorguluyorum. O son satırlardaki sen otobüse binerken ve ben “o”nun sen olduğunu anlamışken önüme geçen taksi şoförü yüzünden binemediğim otobüs de yok ki şimdi? Herşey yolundaydı da aptalım işte aptal.
Teselli olmayacak kesinlikle ama tesadüfen girip izlediğim “tesadüf” filmi geldi aklıma. Orada Sara diyordu ya hani “Eğer birlikte olmak varsa kaderimizde, birgün karşılaşacağız kesinlikle”. Belki de…
Öyle işte…

29.06.2007

Günlerden yine Cuma…
Atlayıp, geçtiğin otobüs hatlarına,
Vursam mı kendimi o yollara?
Tıpkı o günkü gibi seni,
Bir kez daha görebilmek umuduyla…

Uçurtmalarımız olsa seninle,
Rüzgarlar uçurup alsa onları,
Bir tek biz kalsak geride… 

13.07.2007