Ne istiyorum bilmiyorum. Geceleri yogun dusuncelerle sabahi getirmeye calisirken, beynimi saran o türlü türlü seyler rahat vermiyor. Icinde bulundugum bosluktan sikayet ediyorum, ama bu boslugu doldurmak icin; hayati anlamlandirmak icin en ufak bir motivasyon kirintisi bulamiyorum icimde. Demek ki ben bunu hakediyorum. Zaman gecirmeye oynuyorum. Bir yandan da Türkiye de olmadigim icin ailemin arkadaslarimin yaninda olamadigim icin hayiflaniyorum. Kabul etmek istemedigim bir gercek var. Umarim benim gercegim degildir. Ama sanirim ben hala üniversite hayatimda kaldim. Hala oradaki günlerimi, iliskilerimi, sorumluluklarimi hatirliyorum. Hala orada olmak istiyorum. Universite sonrasi hayatima baktigimda ise anlamsiz seylerle dolu. Is arama, sürtme, aile sirketi, askerlik, istanbul, is arama, aile sirketi yine ve Almanya. Hicbirinde kendimi üniversitedeki gibi mutlu hissetmemisim. Gerci üniversitede de sikintilandigim, dibe vurdugum anlar cok olmustu evet coktu. Belki de üniversite hayatinda kalmislik degil de, cok yogunluk, cevremdeki sevgi cemberi, popülerlik benim kendimi huzurlu zannetmemi sagladi. Belki de benim ic sikintimin cozumu yok ve sadece yogunken unutuyorum.
Aslinda bu tezimi kendim de daha inandirici buldum. Soyle kalici bir huzuru neden yakalayamiyorum? Neden hicbir sey beni tatmin etmiyor, neden hep daha fazlasini istiyorum? Neden cogu insane gibi basit düsünüp basit yasayamiyorum? Neden hedef koydugum seylere hirsla yürüyemiyorum? Bu enerji yoksunlugu neden? Neden her gün farkli birr uh halim var? Ya depresyondayim, ya aradigimi bulamadim, ya da ne aradigim konusunda aslinda fikrim yok. Aradigim seyler olduguna inandigim seyler ulasildiginda birer birer aranilan seyler listesinden aranildigi zannedilen seyler listesine dusuyor ve degersizlesiyor. Bu hal yüzünden ne insanlar ne firsatlar kaybettim. Ne is hayatini ne aski istedigim sekilde yasayabiliyorum. Yine ayni döngüye geldim degil mi? Ben ne istiyorum? Onca iste, onca kizda bulamadiklarim nelerdi de beni huzursuz etti, beni uzaklastirdi?
Hep diyorum ki her seyin bir bedeli vardir. Bedel ödemeden hicbir basariya ulasamazsin. Peki ben güzel günleri hayal ederken hala neden bedel ödemeye yanasmakta zorlaniyorum? Hep kolaya kaciyorum. Bu kolaya kacislari güzel bir bahaneyle süslüyorum, güya aylakligimi, haylazligimi, kalp kirislarimi boylece dogruymus gibi tescil ettiriyorum. Kendi vicdanimi kandirmaya calisiyorum. Ama biliyorum ki nafile. Direncsiz bir animda vicdan, salak yerine konmanin intikamini alacak belki de bilemiyorum. Allah a siginayim diyorum. O`na sigindigigim her vakit her sey iyiye gitti diye dusunuyorum, bu sefer yüz bulamiyorum. Yine de diyorum ki, Allah`im sen hakkimizda hayirlisini nasip eyle…

Kardı, kıştı, soğuktu hava,
Tükürsem gökten camlar yağardı.
Gözlerim bir an gözlerine daldı,
Mevsim artık bahardı.

aylak adam