Sen geçerken sahilden sessizce,
Gemiler kalkar yüreğimden gizlice…
Teoman, Gemiler

Günler geçtikçe biraz daha amaçlarımdan farklı bir yere kayıyor hayatım. Benim rotamda değil de rüzgârın estiği yöne doğru gidiyor kaptanlığını yaptığım gemi. Zaman denen okyanusta yol alırken kimi zaman bütün gece dinmemiş fırtınalar, kimi zaman geceyi gündüz eden dolunaydan sonra güneşle karşılıyoruz sabahı. Rüzgarlar da dengesiz esiyor arada. Bir gün batıdan, bir gün doğudan, ertesi gün bakıyoruz da aynı yerdeyiz aslında. Tayfaya çok dedim, biraz dikkat edin gemideki işlere diye. Dinletemedim. Onlar da haklı. Rüzgar nereye eserse gidiyoruz. Gemideki mürettabat da karışık bir ortamda haliyle. Herkes bir yerlere koşuşturuyor ama organize bir çalışmamız söz konusu değil bu aralar. Suçlu onlar değil, biliyorum, yoksa zamanı ile çok güzel işler çıkarttık biz hep beraber. Suçlu benim, iyi yönlendiremiyorum onları. Rotayı, her sabah dümenci sorduğunda, rüzgara bırakalım diyorum bu aralar, akıntıya kaptıralım kendimizi, rüzgar nereye eserse bugün. Tamam, diyor, biraz düşünceli. Birkaç gün aynı yerde kalınca kızıyor tayfa. Farkediyorum farkettirmemek için çalışsalar da.
Eskiden de böyle zamanlarımız olmuştu bizim. Atlattık o zamanları, umudum o ki bu zor dönemimiz de geçecek ve hayat okyanusunda daha iyi rotalar çizeceğiz kendimize. Bütün günler güneşle, bütün geceler dolunayla yol almayacağız elbette. Fırtınalar kopacak arada -belki de sık sık- durgun bir deniz izleyeceğiz zaman zaman, deniz duracak biz kürek çekeceğiz aynı yerde saymamak için. İkilemler olacak, bir kısmı itiraz edecek rotaya, diğer kısmın dediği daha akılcı olacak belki de. Öyleyken bile karar çıkmayacak uzunca bir süre. Sert kayalıklar çıkacak önümüze çoğu zaman. Riskli manevralar, sert dönüşler yapılacak. Terleyeceğiz çok. Haritayı sık sık kontrol edeceğiz o zamanlarda. Haritanın yanlış olduğunu farkedeceğiz belki de. Bilmiyorum. Bu geminin yolu nerede biter onu da bilmiyorum.
Böyle bir gemi işte benimkisi. Bu aralar organize değiliz pek. Rüzgar esti yine, doğudan bu sefer, batıya yelken açtık, dualar ettik, tüm yelkenler fora. Bırakın gidelim.

24 Temmuz 2006, 02:54

Keşke oyunlar oynamasaydık

Üzülmeseydi şarkılar

Hala sana yazılıyorlar

Hala buram buram sen kokuyorlar

Keşke, Yalın

Dün gece elinde kahveyle pencereden yağmuru seyredip iç dünyasında kendisiyle hesaplaşırken dışarıya çıkmak istemişti birden, yağmurda ıslanmak, arınmak. Yağan yağmurun cama vururken, çatıdan düşen damlaların yere çarparken çıkardığı dinlendirici sesler onu adeta dışarı davet etmişti. Üstüme siyah paltosunu aldı. Evden çıkarken açık kapının önünde şöyle bir durdu önce. Yağmuru seyretti, bir sigara yaktı. Sonra sokak lambalarının aydınlattığı loşluğa doğru adım adım ilerledi. Sessiz sokaklarda ilerlerken önce temiz havayı hissetti, temiz havada sigara içmenin güzel olmasının çelişkisini yaşadı bir süre. Sonra yarın sabah buluşmayı palnadığı sevdiği geldi aklına. “Yanımda olsaydı keşke” dedi, “Keşke…”. Keşke ile başlayan cümleleri sevmezdi aslında. Bilirdi ki keşkeler insana huzur vermezdi, yapılan hataları düzeltmezdi. Sadece biraz daha arttırırdı içindeki huzursuzluğu, biraz daha çaresiz bırakırdı onu bu karanlık karşısında. Sabah görüşeceklerdi ya da daha doğru bir ifadeyle görüşmeyi planlamışlardı.