Birkaç gündür İstanbuldayım. Gezilesi bir şehir İstanbul, gez gez bitmiyor. Dün arkadaşla Galatada oturduk. Yanında çok sevdiğin bir insan, hoş sohbet, yemek, deniz ve güzel bir gün batımı olunca herşey güzel oluyor. Dönüş yakın tabi. Yarın yada en geç yarından sonra döneceğim melekete, en azından şimdilik öyle görünüyor.
Mezun oldum artık sırada iş görüşmeleri var. Görüşmelerin iyi gittiğin söylemek güç. Zaten topu topu 4 şirkete başvurunca olasılık da azalıyor tabi. Görüşmeler az olunca ve cevap bekleyince insan memleketinde oturup kalkıp tekrar oturmaktan başka birşey yapmıyor. Adı tatil belki ama o da belli değil. Tatilden çok işkence olmaya başladı benim için. Böyle boş oturmayı şimdiye kadar hiç sevmemiştim hâlâ da sevmiyorum, hele şimdi hiç sevmiyorum…
