Haziran29
Gidiyorum yarın. Son gecem, gecemi gündüzümle paylaşıp 4 senemi yaşadığım bu yerde. Artık demir almak vakti geldiğinde, "yolcu yolunda gerek" diyerek teselli bulabiliyor ancak insan. Son gece uzanıp yıldızlara baktım, öylesine, düşünmeden. Neler yaşandı, neler harcandı, neler paylaşıldı, neler hissedildi, neler konuşuldu düşünmeden. Gökteki yıldızlar mı yoksa ben mi yalnızdım o an bilinmez ama hüzün vardı onu biliyorum. Takvimlerden haberin yok mu dedim hayata. Geçti yıllar. Güzeldi, neşeliydi, sevgi ve hüzün vardı geçen yıllarda. İnsan sabaha kadar uyumamak istiyor böyle anlarda, ben de öyle yapacağım inşallah. Sonra da yola koyulup ayrılacğım buralardan. Bir dahaki gelişimde hayatın hangi oyunlarından geçmiş olurum bilmiyorum, hangi şartlarda burada olurum onu da bilmiyorum. Gidiyorum…
Kimimiz yorgun, kimimiz solgun, kimi isyankar
Acı gerçek bu, ömrümüz bir su, içiyor yıllar…
Haziran17
Yolculuklar ayrılıkların habercisidir. Biri geride kalır giden için, biri de artık uzaktadır kalan için. Yolların ayrıldığı vakitte sallanır eller, bazen de sallanmaz ağlanır dönüşü olmayan yolculara. Hep biri gider, biri kalır geride. Bu kadar acıdır da neden ayrılır insan? Acı çekmek için değildir elbet. Mecburdur, daha iyisi için ayrılır, herşey daha iyi olacaktır. Yolculuk ayrılıklarla birleşip iyiyi, daha iyiyi getirecektir…
Hep bu ümitle çıkılan, kötülükleri iyileştirip, sevgileri pekiştiren yolculuklar çok nadiren mutluluk getirmiştir insanoğluna. Çünkü hep bir parça geride kalır… Özlem bastırır sonra. Sonra özlemler alışıldık olur günlük hayatta. Özlemlerin monotonlaştığı bu anlarda aslında yeni sevgiler, yolculuklarla ayrılacak yeni bağlar kurulur. Onlar da bir gün tadacaktır ayrılığın acısını ama bilmezler. Hayattır bu, en iyi oyunlarına alet eder insanı tekrar tekrar; devam eder…
Yine bir yolculuk, yine bir ayrılık vaktidir; demir alınır limandan yeni ufuklara… Geride kalanlar özlenir, gelecekler ümitle beklenir…
Ayrılık bu, söyle sende farklı mı zaman?
Aynı soğuk, aynı hazan.
Bugün orada da cumartesi mi?
Sen de beni benim kadar özledin mi?
Haziran12
Bir haftadır Bodrum’daydım üniversite hayatımın en tatlı, en güzel, en acı, en kötü günlerinin paylaştığım bir kaç insanla beraber. Biz tatil niyetiyle çıkmıştık; kafamızı dinler, eğlenir, coşar, hayata başlarız demiştik. Öyle olmadı tam olarak ama hayata artık başladığımız kesin.
Tatil kötüymüş o zaman demeyin hemen, iyiydi tabiki; eğlendik, gezdik, uyumadık, ama kafamızı dinleyemedik hepimizin aklı mezuniyetle ve yapacaklarımızı belirlemekle meşgul olduğu için düşünceli halimizden pek birşey eksilmedi. Size gösterecek fotoğraflar da yok, çünkü bir hata yapıp fotoğraf makinesi almamışız yanımıza!!! Nasıl olur diyeceksiniz, oldu.
Bu aralar, artık bir yerinden tutma vakti hayatın. Biz de öyle yapacağız…
