Insanın, duvarlarına çizik atıp yıllarını saatler gibi yaşadığı şu dünya hanından sonraki durakla olan randevusuna, ölüme, hazırlanması ne gariptir. düşünün ki yalnız değilsiniz, yanınızda çok sevdiğiniz handaki günlerinizin anlamı yaşamlar var. her sabah kokusuyla uyandığınız ağacın dallarındaki çiçeklerin rengini düşünün, sonrasındaysa herşeyin karanlık olduğunu. asla eskisi gibi olmayacak olan geride bıraktıklarınızı. etrafınızda şu an varlığıyla hayatınızı süsleyenleri baş ucunuzda düşünün, bir de sizin artık orada sadece fiziksel olarak varolduğunuzu. ölümü düşünün, gerçekle olan randevuyu…

ölüm dedikleri, dinlendiğimiz han odasındaki duvarımıza bir çizik atamamaktan ibaret. birden oluşan boşluk, ötmeyen kuşlar, yeşermeyen otlar demek. sadece anlamamız biraz zaman alıyor. hepsi bu. yoksa neden dünyadaki küçük dertlere düşüp küçük şeyler için yaradılanların kalplerini kırıyor, iyiliği bırakıp küçük hesaplar peşinde koşarken aslolanı unutuyor olalım ki?